Pinoy na Pinoy

Oktubre 23, 2010

Gusto Rin Nilang Bumait Sila

Filed under: Ugaling Pinoy — Constantine Guitang @ 1:39 hapon
Mga puna  

Kamakailan, may paskil ako tungkol sa Gusto Ko Silang Bumait Pero Di Ko Magawa. Ito’y tungkol sa mga nakakainis na ugali nating mga Pinoy, gaya ng mga pasahero sa jeep na tamad makisuyo ng pamasahe, mga nagsisiga ng basura, di marunong sumunod sa pila, mga naninigarilyo sa lansangan, mga nagkakalat sa daan, mga drayber na di marunong magmenor sa pedestrian lane, smoke-belchers, jaywalkers, mandurokot at mga umiihi sa pader.

May mga nag-iwan ng puna na sumang-ayon sa mga nabanggit ko gaya ni cuteberl na nagsabi na nasa sarili ang simula ng pagbabago:

sabi nga IF I CHANGE, PEOPLE WILL CHANGE. Tama ka brad nasa atin pa din ang tunay na pagbabago. Don’t stop telling to others what is right kasi ito ang tutulong to let them know na mali na sila. Ikaw, ako at marami pang iba dyan ang gusto nito. tulong tulong tayo at magsisimula tayo sa sarili natin.

Sinundan din ni etchosera ng isa pang pagsang-ayon:

tama ka dapat sa sarili muna natin mag mula ang pagbabago bago natin ishare sa iba. Kasi paano tau susundin ng mga nakapaligid sa atin kung tau mismo di natin ginagawa ung mga kabutihang nais natin na gawin nila. Tau ang magiging ehemplo sa mga tao. At kung mas piliin nila ang mag stay sa kung ano man ang meron sila igalang na lang natin un lalo nat kung ito naman ay pang personal na buhay nila. Nagawa mo na ung part mo den allow dem to do der part.

Pati si misis, nakisali din sa pagbibigay ng puna na siyang naging talakayan namin minsan sa hapag kainan:

agree ako sa mga sinabi mo mahal. maraming tao ang walang pakialam sa kapwa nila kaya nila nagagawa ang mga bagay bagay na hindi nakakabuti sa pangkalahatan. Pero totoo na nasa sa atin ang pagbabago. Kayat maganda ang iyong adhikain na sa iyong pamamaraan at pagsisikap na maging mabuti, marami ding mga sasangayon at gagaya sa inyo. Ika nga, hindi naman tayo perpekto pero kung lagi nating iisipin na sa bawat kilos natin, isipin natin ang epekto sa iba, maaring mabawasan ang mga pasaway sa ating lipunan.

Pero, nagbigay sa akin ng dahilan para tingnan sa ibang anggulo ang paksa ng pagsisimula ng pagbabago sa sarili ang mga nabanggit ni luna miranda. Ito ang naging puna niya:

“Be the change you want to see in the world,” sabi nga ni Gandhi. Sana nga kung lahat ng tao ganito mag-isip, katulad mo, wala na tayong problema. kahit tinanggap mo na sa sarili ang pagbabago, still, it shouldn’t stop you from expressing your displeasure at jay-walkers, smoke-belchers, pickpockets, etc. kasi kung di ka magrereklamo, baka akala nila ok lang yong ginagawa nila.

para sa akin ang pinakawalang-kwentang ugali ng Pinoy ay yong walang pakialam. yon ang dapat mawala sa ating lipunan.

Sa sinabi niyang ito, muli kong sinuri ang sarili ko. Gusto kong sumang-ayon sa kanya dahil ginagawa ko na noon ang magreklamo sa nakikita kong mali. Yun nga lang, umiinit ang ulo ko kapag nakakakita ako ng mali. Marahil ito ang dahilan kung bakit mas minabuti ko na lang na ayaw ko nang makialam.

Hanggang sa unti-unti kong sinusubukan kong maging mas mahinahon sa pagsasabi sa mga taong nakikita kong may kailangang baguhin. Gaya ng pagsasabi ng “Miss, nakakaharang yung tarpaulin niyo sa daanan, baka puwedeng ilipat sa di nakakasagabal.” Sinabihan man ako ng “Nandiyan na ‘yan eh.”, di na ako nakipagtalo. Pero kinaumagahan, tinanggal na nila ang tarpaulin na nireklamo ko.

Maaaring sapat na sana ang pagbabago sa sarili kung karamihan sa atin ay ganun ang pag-iisip. Pero sa araw-araw na paglabas natin sa lansangan, nasasalamin na marami sa atin ang walang pakialam sa kapwa. Kaya’t subukan nating dagdagan ang pagsisikap na pagbabago sa sarili ng isang mahinahong pagpapaalala sa kapwa natin na may mas mabuting paraan kesa sa maling ugali nila.

Hulyo 13, 2010

Gusto Ko Silang Bumait Pero Di Ko Magawa

Filed under: Ugaling Pinoy — Constantine Guitang @ 1:38 umaga

Patintero sa lansanganMadalas, naiisip ko, ako lang ba ang nakakaramdam nito? ‘Yung may nakita kang nakatambay na naninigarilyo sa daanan ng mga papasok na bata at gustong-gusto mong sabihan ng ‘Brod, kunting konsiderasyon naman sa mga batang dumadaan, puwedeng sa ibang lugar ka na lang manigarilyo?’, pero di mo masabi sa di mo mawaring dahilan. O di kaya’y ang sinusundan mong mama’y pasimpleng dinudukutan ang bag ng isang estudyante, gustong-gusto mong hulihin pero di mo magawa dahil nag-aalala ka sa sarili mong kaligtasan. Gusto mong magtawag ng pulis pero wala kang mahagilap, kung meron man, huwag ka sanang sabihan na ‘Sorry sir, pero sa traffic kami naka-assign.’

Mga iba pang gusto kong baguhin pero di ko magawa

  • Ang mga kasakay ko sa jeep na tamad makisuyo ng bayad.
  • Ang mga nagsisiga ng basura sa mga kapit-bahay namin.
  • Ang mga sumisingit sa pila ng kumonyon, di marunong pumunta sa dulo ng pila.
  • Ang mga ninigarilyo sa lansangan.
  • Ang mga di marunong magtapon ng sariling basura, maski balat ng kendi, di man lang maibulsa kung walang makitang basurahan.
  • Ang mga drayber na di marunong magmenor o huminto sa pedestrian lane.
  • Ang mga smoke belcher.
  • Ang mga taong di marunong gumamit ng overpass.
  • Ang mga mandurukot.
  • Ang mga umiihi sa pader.

Hindi matatapos ang listahang ito kung isa-isahin ko lahat.

Anong kaya kong gawin?

Dati-rati, laging nagngingitngit ang kalooban ko kapag nakakakita ako ng mga ganitong tao. May mga pagkakataon na sinasabihan ko agad-agad ang mga nagtatapon ng basura; pinapakiusapan ang mga kapit-bahay namin na huwag magsiga ng basura; sinasabihan ang mamang naninigarilyo sa jeep; kinakalabit ang mga tamad makisuyo ng bayad; may nasigawan pa akong nag-jaywalking sa ibaba ng overpass. Pero mula noong tinanggap ko na hindi ko kayang baguhin ang mundo, mas naging mapagpatawad ako. Mas hindi umiinit ang ulo ko, mas hindi ko na sila pinapansin.

Tinanggap ko na nasa sarili ang simula ng pagbabago. Hangga’t hindi inuumpisahan ng isang tao ang pagbabago sa sarili, maski anong pakiusap mo, babalik at babalik ito sa kinagawian. Kaya’t sarili ko ang inuuna kong pinapangaralan para iwasan o huwag gawin ang kinaiisan kong makita sa iba. Alam ko, may mga pagkukulang din ako na kailangang iwasto, at ‘yun ang kaya kong gawin. Malay natin, sa mabuting halimbawa mapapagaya ang iba. Na kapag nakakakita sila ng magandang ehemplo, gagaya din sila sa’yo.

Harinawa.

Hulyo 5, 2010

Hindi Kailangang Perpekto

Filed under: Ugaling Pinoy — Constantine Guitang @ 12:52 hapon
Hindi kailangang perpekto
Sa lahat ng gawain mo, di kailangang maging perpekto.

May mga bagay na nais nating gawin pero pinipigilan natin ang sarili natin dahil may mga pag-aalinlangan na sumasagi sa isipan natin. Isa na rito ang pag-iisip na baka ang magiging resulta’y hindi lalabas na gaya ng inaasahan natin o sa madaling sabi, hindi perpekto ayon sa paningin natin.

Ako mismo, naging biktima nito

O mas mainam siguro na sabihin na karamihan sa atin kung di man lahat tayo ay naging biktima ng di pagtuloy o pagkaantala ng nais nating gawin, dahil sa pagnanais nating perpekto ang magiging resulta nito.

Ganito ang naging karanasan ko.

Bilang isang software developer, naging bahagi na sa trabaho ko ang pagbusisi sa mga gawa kong software hanggang sa pinakamaliit na detalye. Dahil kung may nakaligtaan akong detalye, o ang sinasabi naming bug sa program, malaking epekto ito sa performance ng software na ginagawa ko. Ang resulta, sisi, pagkadismaya at di pagkakuntento ng kustomer. Kaya’t dito naaantala ang trabaho ko. Dahil sa pag-iisip na kailangang laging perpekto.

At dahil dito, halos lahat na ng gagawin kong hakbang sa labas ng pagiging programmer ko, nagiging sobrang ingat ako sa desisyon ko. Laging nangunguna ang isiping ‘tama ba itong gagawin ko?’ ‘Paano kung mali ang hakbang ko?’ ‘Paano kong hindi tatanggapin ang desisyong ito?’ ‘Paano kung matatalo ako?’ ‘Paano kung…’ Maraming paano bago gumawa ng hakbang, ang mas masaklap, ang isiping ‘huwag na lang’.

Dahil sa pagnanais na maging perpekto ang mga hakbang,

  • nagiging mabagal ang desisyon
  • kadalasa’y di na lang itinutuloy dahil sa takot sa pinapangambahang mangyari
  • nawawala ang focus sa gustong mangyari at binabaling na lang sa ibang bagay
  • laging iniintindi ang sasabihin ng iba
  • nawawala ang tiwala sa sariling kakayanan

Kung nais nating magampanan ang mga nais nating gawin, iwaksi sa isipan ang pagiging perpekto sa lahat ng gagawing hakbang. Bagkos, isipin natin, na hindi lahat ng gagawin nati’y kinakailangang maging perpekto. Ulitin natin, HINDI KAILANGANG PERPEKTO.

Kaya’t ito ang maipapayo ko sa inyo at sa sarili ko

  • Kung matagal nang gustong gusto mong makapag-post ng blog, huwang mong patagalin sa isipan mo. Umpisahan mo nang harapin ang blangkong pahina at isulat ang ano mang sumagi sa isipan mong gustong gusto mong isulat. Isipin mong sa unang draft, hindi kailangang perpekto. Pagkatapos ng unang draft, sapat na ang isa o dalawang araw na paglalagi nito sa draft folder. I-publish mo na para mabasa na ng mga tiga-subaybay mo. Habang napapadalas ang pagsusulat mo, mas lalong nahahasa ang kakayahan mo, mas magiging madali ang pagsusulat para sa iyo.
  • Kung matagal mo nang di sinasabing ‘Mahal kita’ sa asawa o girlfriend mo, sabihin mo na ngayon. Merong text, may facebook, o instant messenger kung hindi posibleng masabi ito ng harapan. Hindi mo kailangang maging isang Shakespeare o Balagtas para mabanggit ito. Habang napapadalas ang pagbanggit mo ng ‘Mahal kita’, mas lalo itong madarama ng mahal mo, mas nagiging madali at halos perpekto ang pagsasabi mo, mas mapapalawig ang pagmamahalan n’yo.
  • Kung meron kang proyekto na gustong gusto mong umpisahan, umpisahan mo sa maliit na hakbang. Kung gusto mong magtanim, umpisahan mo sa isa o dalawang paso. Kung gusto mong magnegosyo pero di mo magawa-gawa dahil walang puhunan o mahanapang perpektong puwesto, umpisahan mong magbenta-benta ng madali mong makuha o magawa sa mga kaibigan o katrabaho mo. Hindi kinakailangang malaking proyekto agad, hindi kailangang perpektong proyekto.
  • Kung nag-aalangan ka sa magiging resulta sa mga hakbang mo, huwag mong ituon ang pansin sa dulo ng hakbang na ito, kundi pagtuonang pansin ang bawat hakbang na ginagawa mo. Ang mahalaga’y ang ngayon, ang kasalukuyang ginagawa mo ngayon.

Kung mapapansin ninyo, halos limang buwan na hindi ako nakapag-blog. Isa sa mga dahila’y ang pag-iisip ng kung ano ba ang perpektong paksa na isusunod kong isulat. Hanggang sa natutunan ko, hindi naman talaga kailangang perpekto ang pagkakasulat ng isang paksa para mailathala ito. Ang mahalaga, nakapaghain ka ng ideya mo at naibahagi mo ito sa mga kaibigan at tiga-subaybay mo. Kung pagkatapos mong ilathala at pakiramdam mo’y may kulang pa, gumawa ka uli panibagong post para punan ang mga pagkukulang na ito.

Pebrero 12, 2010

Pag-ibig 101

Filed under: Buhay Pinoy — Constantine Guitang @ 8:01 umaga
Pag-ibig 101

Pag-ibig 101

Ngayong araw ng mga puso, umaapaw sa lansangan ang pagpapahiwatig ng pag-ibig. Nagpapaalala ng mga panahong nangangapa pa tayo kung paano matutunan ang leksyon ng pag-ibig. Noong high school pa tayo, parang dala-dala natin araw-araw ang notebook natin para sa klase natin sa Pag-ibig 101.

Ngayong may asawa na ako, gusto kong umastang guro ng mga kabataang gustong kumuha ng kursong Pag-ibig 101. At pagharap ko sa kanila, ganito ang maaari kung sabihin.

1. Kung nahihiya kang manligaw sa kanya, hindi mo siya mahal.
Mahal mo ang sarili mo. Dahil kadalasang rason kung bakit ka nahihiya’y dahil may takot kang baka pintasan ang suot mo, mapupuna na pango ang ilong mo, o baka wala kang masabi kapag nasa harapan mo na siya. Ang nakikita mo’y ang kahinaan mo, ang sarili mo at hindi siya.

2. Kung umiibig ka nga, siya at siya lagi ang laman ng utak mo.
Kaya ka tinutubuan ng tigyawat, laging tulala, at walang ibang mahalaga kundi sya. Huwag kang kabahan, normal lang talaga ‘yun.

3. Walang eksperimento sa Pag-ibig 101.
Kung pinapakiramdaman mo lang kung sasagutin ka niya o hindi, kalimutan mo na ang eksperimentong ‘yan. Kadalasan, hindi nagtatagal ang relasyong nagsimula sa subok lang.

4. Hindi mo kailangan ng tulay para masabi sa kanya na mahal mo siya.
Ang tunay na umiibig, binabale-wala ang mga sagabal para makamit ang pag-ibig na inaasam. Huwag mo nang antayin ang kaibigan mo para siya ang magsabing mahal mo siya, puntahan mo na’t baka maunahan ka pa.

5. Ang pag-ibig na nararamdaman mo’y hindi lang ikaw ang nakakaramdam, lahat tayo’y may kakayahang umibig. Kaya’t huwag ka nang magtaka kung ang kaklase mo’y iniibig din niya ang iniibig mo. Kaya’t kung gusto mong malaman niyang mahal mo siya talaga, ipakita mo, ligawan mo siya, kausapin mo, sunduin mo at ihatid sa kanilang bahay.

6. Kung binasted ka niya, huwag mong ipagpilitan ang sarili mo, hindi niya maramdaman ang nararamdaman mo. Tanggapin mo ‘yun.

7. Saka ka lang mag-antay ng isang taon para sa matamis niyang OO kung pinakitaan ka ng dalawang bilog ng Fita sa harapan mo. Ang ibig sabihin nun ay torpe ka lang talaga, kailangan mo lang basahin ang mga galaw niya para malaman mo ang hindi niya kayang sabihin ng harapan sa ‘yo.

8. Kung ibinigay niya sa ‘yo ang matamis niyang OO, hindi yun ang final exams ng Pag-ibig 101. Ibig lang sabihin nun, pumasa ka sa prelim exams.

9. Ang pag-ibig, parang halaman yan, mula sa butil na itinanim mo, kailangan mong diligan at alagaan araw-araw. Hindi ‘yun nagtatapos sa pagtubo niya, kailangan mo siyang ingatan para di malanta.

10. Dalawang tao ang kailangan para mabuo ang isang pag-ibig. Komunikasyon sa pagitan niyong dalawa ang kailangan para mapanatili niyo ang alab ng pag-ibig na ‘yan.

Naghahanap ka ng mga tanong para sa pagsusulit na ibibigay ko? Walang pagsusulit dito. Hindi mo ring kailangang magtagal sa silid-aralan ko at antayin ang dismissal. Dahil ang kailangan sa Pag-ibig 101 ay ang aksyon mo. Ano pang hinihintay mo, tawagan mo na siya. Huwag text, baka wala siyang load at di ka niya sasagutin at iisipin mo na naman, hindi siya interesado sa ‘yo. Mas mainam na naririnig niya boses mo at naririnig mo ang boses niya. Ang mas mainam pa, puntahan mo na siya kung saan siya ngayon at huwag mong kalimutang dumaan ng rosas sa tindahan, dagdag pogi points din ‘yun.

Kailan ‘ka mo? Now na! Go!

Pebrero 10, 2010

Hindi ko na Kailangang Iwan ang Laptop ko Para Manood ng TV

Filed under: Buhay Pinoy — Constantine Guitang @ 2:08 hapon
American Idol sa laptop ko.

American Idol sa laptop ko.

Mahilig ka bang manood ng TV? Pareho lang tayo.

May mga programa ba sa TV na gustong-gusto mong panoorin pero natataon na nasa harap ka ng computer mo at hindi mo pwedeng iwan kaya hindi ka nakakapanood? Pareho tayo lalo na ang Showtime, TV Patrol at American Idol.

Ganito ang ginawa kong solusyon sa problemang ‘yan. Noong una, naghanap ako sa Internet ng mga live TV streams ng mga local channels at may nahanapan naman ako. Ang problema, hindi buong araw ay live sila. Isa pa, kung mabagal ang internet connection mo o mabagal ang server ng nahanapan mong TV stream, hindi mo maeenjoy ang manood.

Ang sagot, TV tuner.
USB TV Tuner

USB TV Tuner

Nilibot ko ang mga computer stores dito sa Baguio na nababagay sa budget ko at pwede sa laptop ko. Ang kainaman dito sa Baguio, pwede mong daanan ang karamihang tindahan ng computer na naglalakad ka lang. At may nahanapan naman ako. Ang Kworld PVR-TV 305UDE TV Analog USB TV. Nagkakahalaga ito ng P1,600.00. Dahil USB siya, magagamit ko sa laptop ko.

Pagkauwi ko, salpak agad. Install ang kasamang driver at program. Maliit lang siya, 3 inches lang ang haba, 1 inch ang lapad. Sa isang dulo nito, doon mo ikakabit yung kasamang USB extension papunta sa USB port ng laptop mo. Tapos sa isang dulo naman, doon mo ikakabit ang antenna o cable mo. Wala kaming cable kaya antenna ang ginamit ko. Kapag naka-install na at nakakabit na lahat, run mo na ang kasamang TV viewer program para manood na ng paborito mong programa sa TV.

Pero hindi pa ako nakuntento.
Intex Subwoofer 880W

Intex Subwoofer 880W

Ang tunog ng laptop ko’y hindi kasing lakas ng TV namin. Kaya’t naghanap ako ng mura lang na speaker. Ayoko naman yung tig-dadalawang daan na speaker kasi halos magkasing tunog lang sila ng speaker ng laptop ko. Hindi ko naman kailangan ng 30 watts na subwoofer dahil sobrang lakas para sa kailangan ko. Ang kailangan ko’y makapanood lang ng TV habang nasa harap ng computer. May nahanapan naman akong tig-P450, ang Intex 2.1 Subwoofer 880W. Di gaano kalakasan ang tunog pero sapat na para sa pangangailangan ko. Kung may sapat kang budget, maganda ang Altec Lansing, meron silang model na nagsisimula sa halagang P1,100.

Ang Dscaler TV program na pinaliit ko ang window habang nagtatrabaho ako.

Ang Dscaler TV program na pinaliit ko ang window habang nagtatrabaho ako.

Kailangan ko ring liitan ang window ng TV program ko para makapagtrabaho ako habang pinapalabas ang patalastas. Hindi ko masyadong maliitan ang kasamang program ng TV tuner na nabili ko kaya naghanap ako ng libreng program. Marami akong napagpilian pero ang DScaler TV Viewer ang pinakamagandang nasubukan ko. Walang title bar at napapaliit ko sa gusto kong liit kaya’t halos walang natatakpang espasyo sa ginagawa ko sa laptop ko. Ang DScaler din ang pinakamalinis ng rendering ng video, suportado din niya ang dual monitor, at ang pinakamaganda, libre.

Dahil dito, sa halagang P1,600 na TV tuner plus P450 na speaker, nakakapanood na ako ng Showtime, TV Patrol,  Wowowee, American Idol at iba pa na hindi ko na kailangang pumunta sa harap ng TV para manood. Dito na ako sa laptop ko nanonood ng TV kaya’t napagsasabay ko na ang trabaho at panonood. Kung minsan pa, habang nanonood ako ng Showtime, nagla-login din ako sa facebook, at nakikisali ng kumento sa fan page ni Vice Ganda.

Kasing portable din ba ito gaya ng laptop?

Oo. Dahil bumibiyahe ako minsan sa isang buwan, dinadala ko din ang laptop ko kasama siyempre ang USB TV tuner ko. Dahil hindi ko madala ang aerial antenna ko, bumili ako ng portable antenna sa halagang P120. Sa portable antenna na ito, nakukuha niya lahat ng local channels noong nagbakasyon kami sa Antipolo. Sa Abra, nakukuha niya ang ABS-CBN at GMA.

Anong susunod?

Sana makabili ako ng LCD monitor maski 15″ lang para tuloy-tuloy na naka-full screen ang pinapanood ko sa TV. P4,675 ang pinakamura dito na brand new. May second hand din na nagkakahalaga ng P3,000. Sa ngayon, magtiyaga muna ako kung anong meron ako. Ang mahalaga, nagawa ko ang gusto ko, ang makapanood ng TV habang nasa harapan ako ng laptop ko.

Dahil diyan, may nag-text….

Showtime na!
Bagong Pahina »

Sumulat ng Blog sa WordPress.com.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.