Pinoy na Pinoy

Setyembre 27, 2009

Ngiting Pinoy

Filed under: Ugaling Pinoy — Constantine Guitang @ 2:21 hapon
Ang mga Pinoy, mahilig ngumiti. Ang ngiti daw ang siyang nagbibigay sigla sa mga Pinoy, hindi lang sa ngumingiti kundi ang nginingitian. Dahil ang ngiti daw ay nakakahawa. Ang misis ko nga, dahil medyo malabo ang mga mata, binibiro s’yang laging ngumingiti daw makita lang ng puting ngipin sa mga nakakasalubong maski hindi kilala. Ugali kasi nating mga Pinoy na ngiti ang unang pagbati natin sa ating mga kakilala.
Narito ang mga halimbawa ng mga Pinoy na mahilig ngumiti:
1. Ang mga tindira sa palengke, tudo ngiti pag tinatawag ka ng ‘Bili na suki.’
2. Isali mo na rin ang magtataho kapag nag-aalok ng taho sa mga bata.
3. Pati na rin si mamang sorbetero, maski may sipon ang bata, kapag ngumiti na s’ya, nagpapabili na ang mga bata sa kanilang mga nanay ng sorbetes.
4. Ang mga naglalako sa mga bus, nakangiti pa sila habang nag-aalok ng libreng tikim sa kanilang tindang mani na maraming bawang, minatamis na buko pandan o chicharon.
5. Ang mga Pinoy, mahilig ngumiti at kumaway kapag nadadaanan ng camera ng ABS-CBN at ano mang TV network, mapa-coverage man ito ng piyesta o ng bagyo.
6. Ang jeepney drayber, nakangiti pa rin maski huli s’ya ni mamang pulis.
7. Ang mga crew ng Jollibee, nakangiti lagi maski paspasan ang paghahanda ng mga paborito nating chicken joy. At siyempre pa, nakangiti rin ang mga sikyo nila habang sinasabihan ka ng ‘Come again sir.’ Nakakahawa talaga ang ngiti ni Jollibee.
8. Maski nasa kabilang linya ng telepono ang mga call center agents natin, mararamdaman pa rin natin ang kanilang mga ngiti habang nagrereklamo tayo sa ating nawalang internet connection o iba pang mga reklamo.
9. Ang ngiti ng ating crush ang siyang nabibigay kulay sa ating maghapon.
10. At siyempre pa, ang ngiti ni Inday ang pinakakaasam ni Dodong.
Ngiting Artista
Dumako naman tayo sa mga binabayarang ngiti. Sila ang mga artistang malakas ang dating ng mga ngiti.
1. Ngiting Erap. Ang ngiti ni Erap ang isa sa mga dahilan kung bakit nakukuha n’ya ang kiliti ng masa. Sa tabingi n’yang ngiti, nababagay dito ang bigote at mala-tigreng tingin n’ya. Kaya’t mula pagiging artista, ang ngiti n’ya ang nadala sa kanya sa pagiging pangulo ng Pilipinas.
2. Ngiting Karyl. Ang ngiti ni Karyl ay minsan nakakapagpaiyak dahil napagkakamalang may ibang kahulugan ang kanyang mga ngiti. O mas mainam bang sabihing ngisi?
3. Ngiting Blakdyak. Sa itim na mukha ni Blackjack, nagagawa n’yang pasayahin ang kanyang mga tagahanga sa pagngiti n’ya ng tudo-tudo habang nagrarap ng ‘Good Boy’.
4. Ngiting Michael V. Si Michael V. ay mukha ng iba’t ibang ngiti. May ngiting Yaya, may ngiting Bebang at may ngiting Bitoy.
5. Ngiting Pac-man. Isa ito sa karisma ni Manny Pacquiao. Maski na siguro magkandapili-pilipit ang mga muscles n’ya sa tindi ng training, nakangiti pa rin Manny lalo na kapag dinudumog siya ng mga taga-hanga niya, bata man o matanda. Nakakadagdag sigla ito sa matipuno n’yang katawan. ‘Now you know.’
6. Ngiting Aling Dionisia. Saan pa nga ba nakuha ni Manny ang ngiti n’ya kundi ang kanyang nanay. Ito marahil ang secret sangkap ni Aling Dionisia kung kaya’t nakakapag-ballroom dancing at sunod-sunod ang komersyal sa TV, ang kanyang walang kupas na ngiti.
7. Ngiting Kap Bong Revilla Jr.. Ang ngiti ni Bong Revilla Jr. ay siyang naging agimat niya sa pelikula na marahil namana rin niya sa kanyang amang Ramon Revilla Sr. Sumasabay pati ang pagsingkit ng kanyang mga mata kung siya’y ngumingiti.
8. Ngiting Kimerald. Ang mga ngiti ng dalawang PBB stars at bida sa mga teleserye na sina Kim Chiu at Gerald Anderson ang marahil nakalikum ng maraming Kimerald fans at napanatili nila ang kasikatan nagmula noong lumabas sila sa bahay ni Kuya. Kaya naman sila ang kinuha ng Enervon na endorsers ng bitamina nila.
9. Ngiting TVJ. Sino kina Tito, Vic at Joey ang pinakapaborito mong ngiting artista? Sino man sa kanila, tiyak, ang mga ngiti nila ang siyang nagpanatili sa kanila sa mundo ng showbiz at sa politika kay Senador Tito.
10. Ngiting Jayson Gainza. Kung si Boy Abunda lang ang pagbabasehan ko sana, marahil hindi makakapasok sa sampung napili kong ngiting artista. Pero nung ginaya ni Jayson Gainza si Boy sa NNNN nila sa Banana Split, pasok na pasok siya sa ngiting artista. Di ba Kris, este, Angelica?
Pinakasikat na Ngiti ng Pilipinas?
Sa kabila ng mga nabanggit na ngiting Pinoy, may mas sikat pa bang ngiti?
Sandali, mukhang may naririnig akong bulong… si Ate Glo? Ang saya-saya ‘no?
Nakakahawa ang ngiting Pinoy.

Nakakahawa ang ngiting Pinoy.

Ang mga Pinoy, mahilig ngumiti. Ang ngiti daw ang siyang nagbibigay sigla sa mga Pinoy, hindi lang sa ngumingiti kundi ang nginingitian. Dahil ang ngiti daw ay nakakahawa. Ang misis ko nga, dahil medyo malabo ang mga mata, binibiro s’yang laging ngumingiti daw makakita lang ng puting ngipin sa mga nakakasalubong maski hindi kilala.

Naging ugali na kasi nating mga Pinoy na ngiti ang unang pagbati natin sa ating mga kakilala. Sa mga kapit-bahay natin, sa mga nakakasalubong natin sa daan, hanggang sa mga kaopisina o kaklase, sapat na ang ngiti para batiin sila.

Narito ang mga halimbawa ng mga ngiting Pinoy:

  1. Ang mga tindera sa palengke, todo ngiti pag tinatawag ka ng ‘Bili na suki.’
  2. Isali mo na rin ang magtataho kapag nag-aalok ng taho sa mga bata.
  3. Pati na rin si mamang sorbetero, maski may sipon ang bata, kapag ngumiti na s’ya, nagpapabili na ang mga bata sa kanilang mga nanay ng sorbetes.
  4. Ang mga naglalako sa mga bus, nakangiti pa sila habang nag-aalok ng libreng tikim sa kanilang tindang mani na maraming bawang, minatamis na buko pandan o chicharon.
  5. Ang mga Pinoy, mahilig ngumiti at kumaway kapag nadadaanan ng camera ng ABS-CBN at ano mang TV network, mapa-coverage man ito ng piyesta o ng bagyo.
  6. Ang jeepney drayber, nakangiti pa rin maski huli s’ya ni mamang pulis.
  7. Ang mga crew ng Jollibee, nakangiti lagi maski paspasan ang paghahanda ng mga paborito nating chicken joy. At siyempre pa, nakangiti rin ang mga sikyo nila habang sinasabihan ka ng ‘Come again sir.’ Nakakahawa talaga ang ngiti ni Jollibee.
  8. Maski nasa kabilang linya ng telepono ang mga call center agents natin, mararamdaman pa rin natin ang kanilang mga ngiti habang nagrereklamo tayo sa ating nawalang internet connection o iba pang mga reklamo.
  9. Ang ngiti ng ating crush o girlfriend o asawa ang siyang nagbibigay kulay sa ating maghapon.
  10. At siyempre pa, ang ngiti ni Inday ang pinakaaasam ni Dodong.

Ngiting Artista

Dumako naman tayo sa mga binabayarang ngiti. Sila ang mga artistang malakas ang dating ng mga ngiti.

1. Ngiting Erap. Ang ngiti ni Erap ang isa sa mga dahilan kung bakit nakukuha n’ya ang kiliti ng masa. Sa tabingi n’yang ngiti, nababagay dito ang bigote at mala-tigreng tingin n’ya. Kaya’t mula pagiging artista, ang ngiti n’ya ang nadala sa kanya sa pagiging pangulo ng Pilipinas.

2. Ngiting Karylle. Ang misteryosong ngiti ni Karylle ay minsan nakakapagpaiyak dahil napagkakamalang may ibang kahulugan daw ang kanyang mga ngiti. O mas mainam bang sabihing ngisi?

3. Ngiting Blakdyak. Sa itim na mukha ni Blackjack, nagagawa n’yang pasayahin ang kanyang mga tagahanga sa pagngiti n’ya ng todo-todo habang nagrarap ng ‘Good Boy’.

4. Ngiting Michael V. Si Michael V. ay mukha ng iba’t ibang ngiti. May ngiting Yaya, may ngiting Bebang at may ngiting Bitoy.

5. Ngiting Pac-man. Isa ito sa karisma ni Manny Pacquiao. Maski na siguro magkandapili-pilipit ang mga muscles n’ya sa tindi ng training, nakangiti pa rin Manny lalo na kapag dinudumog siya ng mga taga-hanga niya, bata man o matanda. Nakakadagdag sigla ito sa matipuno n’yang katawan. ‘Now you know.’

6. Ngiting Aling Dionisia. Saan pa nga ba nakuha ni Manny ang ngiti n’ya kundi sa kanyang nanay. Ito marahil ang secret sangkap ni Aling Dionisia kung kaya’t nakakapag-ballroom dancing at sunod-sunod ang komersyal sa TV, ang kanyang walang kupas na ngiti.

7. Ngiting Kap Bong Revilla Jr.. Ang ngiti ni Bong Revilla Jr. ang siyang naging agimat niya sa pelikula na marahil namana rin niya sa kanyang amang Ramon Revilla Sr. Sumasabay pati ang pagsingkit ng kanyang mga mata kung siya’y ngumingiti.

8. Ngiting Kimerald. Ang mga ngiti ng dalawang PBB stars at bida sa mga teleserye na sina Kim Chiu at Gerald Anderson ang marahil nakalikum ng maraming Kimerald fans at napanatili nila ang kasikatan nagmula noong lumabas sila sa bahay ni Kuya. Kaya naman sila ang kinuha ng Enervon na endorsers ng bitamina nila.

9. Ngiting TVJ. Sino kina Tito, Vic at Joey ang pinakapaborito mong ngiting artista? Sino man sa kanila, tiyak, ang mga ngiti nila ang siyang nagpanatili sa kanila sa mundo ng showbiz at sa politika kay Senador Tito Sotto.

10. Ngiting Jayson Gainza. Kung si Boy Abunda lang ang pagbabasehan ko sana, marahil hindi makakapasok sa sampung napili kong ngiting artista. Pero nung ginaya ni Jayson Gainza si Boy sa NNNN nila sa Banana Split, pasok na pasok siya sa ngiting artista. Di ba Kris, este, Angelica?

Pinakasikat na Ngiti ng Pilipinas?

Sa kabila ng mga nabanggit na ngiting Pinoy, may mas sikat pa bang ngiti?

Sandali, mukhang may naririnig akong bulong… si Ate Glo? Ang saya-saya ‘no?

Advertisements

Setyembre 21, 2009

Love Letter ni Dodong na Pinoy na Pinoy

Filed under: Ugaling Pinoy — Constantine Guitang @ 7:28 umaga

Photo Credit: Billy Alexander

Photo Credit: Billy Alexander

Naranasan mo bang gumawa ng love letter na ipinaabot mo pa sa ‘tulay’ mo? Ang iba’y hinulog pa sa koreo at ang return address ay ‘From your secret admirer.’

Lumalabas ang pagka-Pinoy natin sa pagsusulat ng love letter. Silipin natin ang isang halimbawang sulat ni Dodong kay Inday.
Ganito ang kanyang pagsisimula:
Oras ng Pag-iisip Sa’yo
Araw ng Pagmamahal
Pinakamamahal kong Inday,
Ang Pinoy, kung siya’y umiibig, hindi mahalaga sa kanya kung anong oras o araw ngayon, basta’t alam niya, bawat pitik ng orasan ay nakaalay sa kanyang minamahal. Magpatuloy tayo:
Kumusta ka na aking irog? Sana’y nasa mabuti kang kalagayan dahil ang ikapapahamak mo’y ikamamatay ko. Dahil mula nang ibigin ka’y tanging kabutihan mo ang nasa isipan ko.
Naks, nangungusta na naman eh halos araw-araw silang nagkikita ni Inday. Ang lalakeng Pinoy ang tunay na matatawag na ‘Knight in Shining Armor’ dahil ayaw nilang napapahamak ang minamahal nila. Gusto nilang ipadama ang pagnanais na protektahan lagi ang minamahal nila. Pasasaan pa’t narito na ang makukulay na pananalita ni Dodong:
Bawat segundo, ikaw ang nasa isipan ko Inday. Gusto kong hilahin si Araw para takpan si Buwan upang magkita na tayong muli. Dahil bawat sandaling malayo ka sa aki’y tumitigil ang mundo ko. Sa bawat paghihiwalay natin tuwing uwian ay gusto kong pigilan ko at igapos ka sa aking mga kamay upang wala nang makakapaghiwalay sa atin maging ang panahon man.
Nakita n’yo na kung paano ipadama ni Dodong ang kahalagahan ni Inday sa kanya? Ngunit sa bawat pag-ibig na nabubuo sa mga Pinoy, nagsisimula ito sa maraming pagsubok upang mapatunayan na tunay nga ang pag-ibig na inaalay ni Dodong kay Inday. Narito na ang himutok ni Dodong:
Oh Inday, kailangan mo nga ba ibibigay ang matamis mong oo? Kailangan mo bang sungkitin ko ang buwan at mga bituin at gagawing kuwintas na isusuot ko sa’yo para mas lalong magningning ang makikislap mong mata at lalong magkulay ang mapupula mong labi? Kailangan mo bang sisirin ko ang karagatan upang maialay ko sa’yo ang pinakamakintab na perlas upang tumbasan ang kislap ng ‘yong ngiti? Sabihin mo sa akin Inday kung anong ninanais mong gawin ko upang pag-ibig mo’y makamtan ko.
Pag-ibig nga naman, hahamakin lahat para makamtan lamang. Hindi iniintindi ng mga Pinoy na lalake ang pagkaalipin sa pag-ibig at kung nanaisin ni babae na alipinin s’ya, makapasagot lang ng oo, bale wala ‘yun sa nagmamahal na lalake.
Ganito ang pagtatapos ni Dodong sa kanyang love letter:
Hindi ko tutuldukan ang pag-ibig na ito Inday habang ako’y nabubuhay gaya ng hindi ko pagtuldok sa sulat na ito. Patuloy akong umaasa na ang pag-ibig na inaalay ko sa’yo’y tatanggapin mo’t iibigin mo rin ako. Makakaasa kang ikaw at ikaw lamang ang laman ng puso’t damdamin ko. Dahil tanging ikaw lamang ang nagdudulot ng tunay na ligaya sa akin. Hanggang sa muli nating pagkikita bukas.
Patuloy na nagmamahal sa’yo ng labis,
Dodong
Naks, parang hindi tayo kasali sa mundo ni Dodong ah. Tanging si Inday lang ang kilala n’yang tao ngayon sa mundo n’ya. Siyempre, bawat sulat ng Pinoy, may pahabol:
P.S. Ipagpaumanhin mo ang karahasan kong ipaabot sa’yo ang nararamdaman ng puso ko. Sana’y hindi ka magsasawang basahin ang mga sulat ko aking iniibig. Hanggang sa muli.
Kung tatanungin n’yo pala kung paano nakarating kay Inday ang sulat, ganito ‘yun. Humiram si Dodong ng kuwaderno ni Inday. Siyempre, ang kinausap ni Dodong na makipag-usap kay Inday ay ang kaibigan ni Inday na si Bebang. Noong ibinalik na ni Dodong ang kuwaderno ni Inday, nasa gitnang bahagi na ng kuwaderno ang love letter ni Dodong para kay Inday. Ang ginamit na papel, linen paper na mabango.
Ano kaya ang magiging sagot ni Inday kay Dodong?

Lumalabas ang pagka-Pinoy natin sa pagsusulat ng love letter. Silipin natin ang isang halimbawang sulat ni Dodong kay Inday.

Ganito ang kanyang pagsisimula:

Oras ng Pag-iisip Sa’yo

Araw ng Pagmamahal

Pinakamamahal kong Inday,

Ang Pinoy, kung siya’y umiibig, hindi mahalaga sa kanya kung anong oras o araw ngayon, basta’t alam niya, bawat pitik ng orasan ay nakaalay sa kanyang minamahal. Magpatuloy tayo:

Kumusta ka na aking irog? Sana’y nasa mabuti kang kalagayan dahil ang ikapapahamak mo’y ikamamatay ko. Dahil mula nang ibigin ka’y tanging kabutihan mo ang nasa isipan ko.

Naks, nangungumusta na naman eh halos araw-araw silang nagkikita ni Inday. Ang lalakeng Pinoy ang tunay na matatawag na ‘Knight in Shining Armor’ dahil ayaw nilang napapahamak ang minamahal nila. Gusto nilang ipadama ang pagnanais na protektahan lagi ang minamahal nila. Pasasaan pa’t narito na ang makukulay na pananalita ni Dodong:

Bawat segundo, ikaw ang nasa isipan ko Inday. Gusto kong hilahin si Araw para takpan si Buwan upang magkita na tayong muli. Dahil bawat sandaling malayo ka sa aki’y tumitigil ang mundo ko. Sa bawat paghihiwalay natin tuwing uwian ay gusto kong pigilan ko at igapos ka sa aking mga kamay upang wala nang makakapaghiwalay sa ating dalawa maging ang panahon man.

Nakita n’yo na kung paano ipadama ni Dodong ang kahalagahan ni Inday sa kanya? Ngunit sa bawat pag-ibig na nabubuo sa mga Pinoy, nagsisimula ito sa maraming pagsubok upang mapatunayan na tunay nga ang pag-ibig na inaalay ni Dodong kay Inday. Narito na ang himutok ni Dodong:

Oh Inday, kailan mo nga ba ibibigay ang matamis mong oo? Kailangan ko bang sungkitin ang buwan at mga bituin para gawing kuwintas na isusuot ko sa’yo nang sa ganun mas lalong magningning ang makikislap mong mata at lalong magkulay ang mapupula mong labi? Kailangan mo bang sisirin ko ang karagatan upang maialay ko sa’yo ang pinakamakintab na perlas upang tumbasan ang kislap ng ‘yong ngiti? Sabihin mo sa akin Inday kung anong ninanais mong gawin ko upang pag-ibig mo’y makamtan ko.

Pag-ibig nga naman, hahamakin lahat para makamtan lamang. Hindi iniintindi ng mga Pinoy na lalake ang pagkaalipin sa pag-ibig at kung nanaisin ni babae na alipinin s’ya, mapasagot lang ng oo, bale wala ‘yun sa nagmamahal na lalake.

Ganito ang pagtatapos ni Dodong sa kanyang love letter:

Hindi ko tutuldukan ang pag-ibig na ito Inday habang ako’y nabubuhay gaya ng hindi ko pagtuldok sa sulat na ito. Patuloy akong umaasa na ang pag-ibig na inaalay ko sa’yo’y tatanggapin mo’t iibigin mo rin ako. Makakaasa kang ikaw at ikaw lamang ang laman ng puso’t damdamin ko. Dahil tanging ikaw lamang ang nagdudulot ng tunay na ligaya sa akin. Hanggang sa muli nating pagkikita bukas.

Patuloy na nagmamahal sa’yo ng labis,

Dodong

Naks, parang hindi tayo kasali sa mundo ni Dodong ah. Tanging si Inday lang ang kilala n’yang tao ngayon sa mundo n’ya. Siyempre, bawat sulat ng Pinoy, may pahabol:

P.S.

Ipagpaumanhin mo ang karahasan kong ipaabot sa’yo ang nararamdaman ng puso ko. Sana’y hindi ka magsasawang basahin ang mga sulat ko aking iniibig. Hanggang sa muli.

Kung tatanungin n’yo pala kung paano nakarating kay Inday ang sulat, ganito ang nangyari. Humiram si Dodong ng kuwaderno ni Inday. Siyempre, ang kinausap ni Dodong na makipag-usap kay Inday ay ang kaibigan ni Inday na si Bebang. Noong ibinalik na ni Dodong ang kuwaderno ni Inday, nasa gitnang bahagi na ng kuwaderno ang love letter ni Dodong para kay Inday. Ang ginamit na papel, linen paper na mabango.

Ano kaya ang magiging sagot ni Inday kay Dodong?

Setyembre 15, 2009

Saan Nailalaan ang Perang Pinapadala ng Isang OFW?

Filed under: Buhay OFW — Constantine Guitang @ 9:12 umaga
Kamakailan, naglagay ako ng katanungan sa facebook ko ng ganito:
“Gusto kong mag-blog tungkol sa kung saan nailalaan ang perang ipinapadala ng mga OFW sa kanilang pamilya dito sa Pinas. Anong masasabi n’yo tungkol dito?”
Sumagot naman agad ang kapatid kong isa ring OFW ng ganito:
cge kuya mag blog ka about dun para mabasa namin mga ofw at magkaroon kmi ng inspirasyon
Ganito naman ang naging sagot ng isang kaibigan ko:
aughh… sa mga monthly bills, tuition fee, gasolina, pagkain, medisina, dog foods, kunti sa bangko (meron nga ba?), maid, (some) relatives , pambayad utang at marami pang iba… last sa ukay-ukay…
Sa maiksing sagot nila, mukhang nasagot nila ang katanungan ko. Kaya’t narito ang paghihimay-himay ko sa paksang ito kung saan napupunta ang pinapadala ng isang OFW.
Para mabago naman ang naihahain sa hapag kainan.
Kung dati’y sinasabawan nila ang corned beef para magkasya ang ulam sa buong pamilya, ngayo’y may padala na si ate na Spam at hindi na nila sinasabawan ang corned beef na state side. Meron na rin silang pang-grocery sa SM linggo-linggo at sa big cart na sila pumipila na dati’y sa basket lane lang. Ito ang unang kasiyahang naidudulot ng nakapag-abroad na kapamilya.
Mababayaran na namin ang utang namin kay Bombay.
At matutubos na rin namin ang mga alahas at titulo ng lupang isinangla namin. Mabuti na lang, hindi napeke si ate sa napili n’yang agency, kundi wala na kaming pantubos sa mga ito. Lulubo din siyempre ang interes sa utang namin sa Bombay kung nagkataon. Hay salamat. Ang ibang nag-aabroad kasi’y hindi birong halaga ang nagagamit bago nakarating sa ibang bansa kaya’t kumakapit sa malaking interes sa utang para lang matupad ang pangarap na makapag-abroad. Kaya’t kung kumikita ka na sa abroad, unahing bayaran ang mga may interes na utang para hindi mapupunta ang malaking parte ng sahod mo sa interes lamang.
Makakapag-aral na si ditse at si bunso sa kolehiyo.
May sobra pa naman sa pinadala kaya’t maliban sa pagkain, pambayad sa utang, nagkaroon ang mga kapatid o anak ng OFW ng pag-asang makatuntong sa kolehiyo. At ang kukuning kurso ay kung anong gusto ng OFW na kukunin nila. Siyempre pa, yung kursong pwedeng makapag-abroad gaya ng Nursing. Para pag nakatapos sa pag-aaral, susunod sila sa bansang pinuntahan ng OFW na kapamilya.
Makakapag-aral na rin pati si pinsan.
Kung medyo malaki-laki ang sahod ng OFW, dumadami din siyempre ang kamag-anak. Kaakibat na talaga ng paglago sa buhay ang paglago ng kamag-anak. Siyempre pa, tutustusan ng isang dakilang titang OFW ang tuition fee, uniporme, sapatos, cellphone pati pang-load ng pinsan niyang iskolar. Kung madaling paki-usapan si tita, pati panggimmik ng mga kamag-anak na pinapag-aral ay sagot din nya. Dito na ako nagsisimulang napapailing sa kalagayan ng isang OFW. Kaya’t maipapayo ko, alamin kung ano talaga ang kailangan lang sa pag-aaral at ‘yun lang ang ipapadala sa kanila para matuto silang pahalagahan ang bawat pisong binibigay n’yo sa kanila.
Makakapagpatayo na si nanay ng mansyon.
Sa bandang Ilocos Sur, Ilocos Norte at Cagayan Valley, nakikita ko ang naglalakihang bahay. At karamihan doon, merong isa hanggang apat na anak na OFW. Mas malaki ang kita sa abroad, mas malaking bahay ang pinapatayo nila. Siyempre pa, mas malaki ang bahay mo, mas mahal na materyales ang gagamitin at mas marami kang ikakargang kagamitan. Ang masaklap pa dito, hindi lang sa materyales at pasahod sa mga karpintero ang ilalaanan mo ng budget. Sa bawat hiling ng nasa Pinas para sa pagpapagawa ng bahay ay nakadagdag na rin sa suma total ng hinihingi ang kick back ng namamahala sa perang pinapadala mo. Kaya’t maraming mga OFW na natapos na ang kontrata sa abroad eh hindi pa tapos ang kontrata sa pinapatayong bahay. Ang mainam na gawin ng OFW sa ganitong pagkakataon ay makipag-ugnayan siya sa inhinyero o arkitekto ng bahay niya at hingan ng buwanang report sa natapos nang gawain kasama na dito ang larawan ng ginagawang bahay. Mas mainam na ito kesa umaasa lang sa ‘Oo anak, may poste na rin ang bagong bahay natin’ na laging sinasabi ng namamahala sa perang pinapadala n’yo.
Yehey, may sobra ang pinadala ni ate, mayaman na talaga kami.
Dito na nasusukat ang kakayahan ng isang OFW na mangasiwa sa malaking perang kinikita n’ya. Sa kagustuhang pasayahin ang mga kapamilyang naiwan dito sa Pilipinas, karamihan sa mga OFW ay sige lang ng sige ng padala. Halos wala nang iniiwan para sa sarili. Pero kung susuriin nating maigi kung saan napupunta ang perang sobra ng budget para sa pagkain, pag-aaral at pabahay, kadalasa’y nasasayang lang. Ito’y napupunta sa mga gadget gaya ng pinakamahal na cellphone. Bawat kapamilya’y gusto’y yung latest na Nokia. Ang iba’y bumibili ng mahal na klase ng aso at siyempre, mahal din ang pagkain at pag-aalaga dito. Siyempre, ayaw na rin ni tatay ng 14 inch na TV, gusto’y 32 inches HDTV with home theater system. Sa mga probinsiya, malaking parte ng pinapadala ng isang OFW ang napupunta sa pagtotong-its, mahjong at bingo. At dahil natutustusan ang ganitong bisyo, nawawalan ng panahon ang ibang kapamilya ng isang OFW na maghanap ng trabaho para matustusan sana ang sariling pangangailangan. Ang dahila’y, “nasa abroad naman si ate o si inay, bakit pa ako magpapakahirap na magtrabaho dito sa Pinas.”
Kung isa kang kapamilya ng isang OFW, saan naman nailalaan ang padala ng kapamilya n’yong OFW? Kung isa kang OFW, anong masasabi mo sa perang pinapadala mo dito sa Pinas?
Ang bawat pisong pinapadala ng isang OFW ay pinagpawisan n'ya.

Ang bawat pisong pinapadala ng isang OFW ay pinagpawisan n'ya.

Kamakailan, naglagay ako ng katanungan sa facebook ko ng ganito:

“Gusto kong mag-blog tungkol sa kung saan nailalaan ang perang ipinapadala ng mga OFW sa kanilang pamilya dito sa Pinas. Anong masasabi n’yo tungkol dito?”

Sumagot naman agad ang kapatid kong isa ring OFW ng ganito:

“cge kuya mag blog ka about dun para mabasa namin mga ofw at magkaroon kmi ng inspirasyon”

Ganito naman ang naging sagot ng isang kaibigan ko:

“aughh… sa mga monthly bills, tuition fee, gasolina, pagkain, medisina, dog foods, kunti sa bangko (meron nga ba?), maid, (some) relatives , pambayad utang at marami pang iba… last sa ukay-ukay…”

Sa maiksing sagot nila, mukhang nasagot nila ang katanungan ko. Kaya’t narito ang paghihimay-himay ko sa paksang ito kung saan napupunta ang pinapadala ng isang OFW.

Para mabago naman ang naihahain sa hapag kainan.

Kung dati’y sinasabawan nila ang corned beef para magkasya ang ulam sa buong pamilya, ngayo’y may padala na si ate na Spam at hindi na nila sinasabawan ang corned beef na state side. Meron na rin silang pang-grocery sa SM linggo-linggo at sa big cart na sila pumipila na dati’y sa basket lane lang. Ito ang unang kasiyahang naidudulot ng nakapag-abroad na kapamilya.

Mababayaran na namin ang utang namin kay Bombay.

At matutubos na rin namin ang mga alahas at titulo ng lupang isinangla namin. Mabuti na lang, hindi napeke si ate sa napili n’yang agency, kundi wala na kaming pantubos sa mga ito. Lulubo din siyempre ang interes sa utang namin sa Bombay kung nagkataon. Hay salamat. Ang ibang nag-aabroad kasi’y hindi birong halaga ang nagagastos bago nakarating sa ibang bansa kaya’t kumakapit sa malaking interes sa utang para lang matupad ang pangarap na makapag-abroad. Kaya’t kung kumikita ka na sa abroad, unahing bayaran ang mga may interes na utang para hindi mapupunta ang malaking parte ng sahod mo sa interes lamang.

Makakapag-aral na si ditse at si bunso sa kolehiyo.

May sobra pa naman sa pinadala kaya’t maliban sa pagkain, pambayad sa utang, nagkaroon ang mga kapatid o anak ng OFW ng pag-asang makatuntong sa kolehiyo. At ang kukuning kurso ay kung anong gusto ng OFW na kukunin nila. Siyempre pa, yung kursong pwedeng makapag-abroad gaya ng Nursing. Para pag nakatapos sa pag-aaral, susunod sila sa bansang pinuntahan ng OFW na kapamilya.

Makakapag-aral na rin pati si pinsan.

Kung medyo malaki-laki ang sahod ng OFW, dumadami din siyempre ang kamag-anak. Kaakibat na talaga ng paglago sa buhay ang paglago ng kamag-anak. Siyempre pa, tutustusan ng isang dakilang titang OFW ang tuition fee, uniporme, sapatos, cellphone pati pang-load ng pinsan niyang iskolar. Kung madaling paki-usapan si tita, pati pang-gimmik ng mga kamag-anak na pinapag-aral ay sagot din nya. Dito na ako nagsisimulang napapailing sa kalagayan ng isang OFW. Kaya’t maipapayo ko, alamin kung ano talaga ang kailangan lang sa pag-aaral at ‘yun lang ang ipapadala sa kanila para matuto silang pahalagahan ang bawat pisong binibigay n’yo sa kanila.

Makakapagpatayo na si nanay ng mansyon.

Sa bandang Ilocos Sur, Ilocos Norte at Cagayan Valley, nakikita ko ang naglalakihang bahay. At karamihan doon, merong isa hanggang apat na anak na OFW. Mas malaki ang kita sa abroad, mas malaking bahay ang pinapatayo nila. Siyempre pa, mas malaki ang bahay mo, mas mahal na materyales ang gagamitin at mas marami kang ikakargang kagamitan. Ang masaklap pa dito, hindi lang sa materyales at pasahod sa mga karpintero ang ilalaanan mo ng budget. Sa bawat hiling ng nasa Pinas para sa pagpapagawa ng bahay ay nakadagdag na rin sa suma total ng hinihingi ang kick back ng namamahala sa perang pinapadala mo. Kaya’t maraming mga OFW na natapos na ang kontrata sa abroad eh hindi pa tapos ang kontrata sa pinapatayong bahay. Ang mainam na gawin ng OFW sa ganitong pagkakataon ay makipag-ugnayan siya sa inhinyero o arkitekto ng bahay niya at hingan ng buwanang report sa natapos nang gawain kasama na dito ang larawan ng ginagawang bahay. Mas mainam na ito kesa umaasa lang sa ‘Oo anak, may poste na rin ang bagong bahay natin’ na laging sinasabi ng namamahala sa perang pinapadala n’yo.

Yehey, may sobra ang pinadala ni ate, mayaman na talaga kami.

Dito na nasusukat ang kakayahan ng isang OFW na mangasiwa sa malaking perang kinikita n’ya. Sa kagustuhang pasayahin ang mga kapamilyang naiwan dito sa Pilipinas, karamihan sa mga OFW ay sige lang ng sige ng padala. Halos wala nang iniiwan para sa sarili. Pero kung susuriin nating maigi kung saan napupunta ang perang sobra ng budget para sa pagkain, pag-aaral at pabahay, kadalasa’y nasasayang lang. Ito’y napupunta sa mga gadget gaya ng pinakamahal na cellphone. Bawat kapamilya’y gusto yung latest na Nokia cellphone. Ang iba’y bumibili ng mahal na klase ng aso at siyempre, mahal din ang pagkain at pag-aalaga dito. Siyempre, ayaw na rin ni tatay ng 14 inch na TV, gusto’y 3-D Ready 82 inch HDTV Home Theater. Sa mga probinsiya, malaking parte ng pinapadala ng isang OFW ang napupunta sa pagtotong-its, posoy dos, mahjong at bingo. At dahil natutustusan ang ganitong bisyo, nawawalan ng panahon ang ibang kapamilya ng isang OFW na maghanap ng trabaho para matustusan sana ang sariling pangangailangan. Ang dahila’y, “nasa abroad naman si ate o si inay, bakit pa ako magpapakahirap na magtrabaho dito sa Pinas.”

Kung isa kang kapamilya ng isang OFW, saan naman nailalaan perang padala ng kapamilya n’yong OFW? Kung isa kang OFW, anong masasabi mo sa perang pinapadala mo dito sa Pinas?

Setyembre 12, 2009

10 Ugali ni Mamang Jeepney Drayber

Filed under: Ugaling Pinoy — Constantine Guitang @ 4:21 umaga
Photo credit: kudumomo

Photo credit: kudumomo

Nababasa natin na nakadikit sa harapan ng jeep, “Basta jeep driver, sweet lover.” Pero ang tanong, sweet lover nga ba sila sa mga pasahero nila?

Suriin natin ang kadalasang napapansing ugali ni mamang jeepney drayber.

1. Unang lumalabag sa “No Smoking” sign nila. Halos lahat ng jeep, may nakasulat na “No Smoking”. Pero halos lahat naman ng mga jeep drayber, naninigarilyo. Mabuti na lang, lahat ng sinabihan kong “Mama, pakipatay po ang sigarilyo n’yo, pumapasok ang usok dito sa loob.” eh sumusunod naman. Kaya’t huwag mag-atubiling sabihan ang mga drayber na naninigarilyo habang namamasada.

2. Basta’t may sasakay, tumitigil maski bawal. Napapansin n’yo ba na kapag ang pumapara ay sasakay, titigil at titigil ang jeep maski bawal magsakay ng pasahero? Pero ‘pag ang pumapara ay bababa, sasabihan ka naman ng “Bawal po dito, may pulis.”

3. Hindi ka estudyante kung hindi mo sinasabing estudyante ka. Maski na naka-uniporme ka na’t may dala-dalang school bag, kung magbabayad ka, hindi ka bibigyan ng student discount hangga’t hindi mo sinasabing “Estudyante po.” Kaya’t gayahin ang mga senior citizens natin na kung nagbabayad, hindi nakakalimutang magsabi ng “Senior.” Sayang din kasi ang 20% discount sa pamasahe.

4. Mahilig magbabad sa gate ng eskuwelahan at sa mga waiting sheds. Madalas itong nangyayari dito sa Baguio lalo na kung malapit nang uwian ng mga estudyante. Maski may laman ang jeep at dala-dalawa o tatlo yung dadatnang nakaabang na jeep, ipipila at ipipila pa rin nila ang jeep nila. Minsan, may sinabihan akong drayber na “Mama, sampung minuto na tayong babad dito, puwede na po ba tayong umalis? Paano naman kaming mga pasahero n’yo, male-late na kami.” Ang sagot sa akin, “Paano naman kaming mga drayber, nagtatrabaho lang kami.”

5. Merong hindi marunong magpreno. Sila yung madalas matulin magpatakbo pero di malinis ang pagpreno na halos mapapakandong ka sa katabi mo kung sila’y umaapak sa preno. Sabihan ang mga ganitong drayber para mapaayos ang sasakyan nila, baka sa preno lang ang may tama.

6. Malakas kung magpatugtog. Nararanasan ko ito kung ako’y pumupunta sa Antipolo galing Cubao. Ang speaker nila’y nakalaan sa mga sasakay pa lang na pasahero sa kalye at hindi iniintindi ang mga nabibingi nang pasaherong nasa loob ng kanilang jeep. Kapag papara ka’t hindi nila narinig, sasabihan ka pa ng “Lakasan n’yo kasi ng pagpara.”

7. Ang seatbelt ay para lang sa mga pulis. Kadalasan, saka lang naaalalang isuot ang seatbelt kung may nakikitang pulis. Pagkalampas sa pulis, agad-agad na tinatanggal ang seatbelt. Kaya’t ang disensyo ng kanilang mga seatbelt ay de-sabit lang para madaling isuot at madali ding tanggalin. Bakit nga ba ayaw na ayaw ng jeep drayber na magsuot ng seatbelt? Nakakasira ba sa porma o sagabal ba sa pag-abot ng bayad?

8. Walang traffic violator na drayber. Ang katwiran nila’y kaya naman sila hinuli ng pulis dahil nag-duty si mamang pulis. Kung wala sanang pulis sa kanto, hindi sana traffic violation ‘yun. At kung kinuha ng pulis ang lisensya nila, mas matapang pa sila ngayon sa kalye dahil wala nang kukuning lisensya ang susunod na huhuli sa kanila.

9. May makakalimuting drayber. May mga drayber na sinasadyang kalimutan ang sukli ng mga pasahero nila. Pero matalas ang memorya pagdating sa kung sino pa ang hindi nagbabayad. Kaya’t kung may sukli ka’t hindi binibigay sa loob ng dalawang minuto, sabihan mo agad si mamang drayber, mapa-bente singko sentimos o bente singko pesos man ang sukli mo. Mas maagang sabihin, mas madali n’yang maalala.

10. Kung matraffic, may pulis. Madalas kong naririnig, “Kaya pala matraffic eh, may pulis sa kanto.” Kaya’t sa mata ng drayber, ang traffic ay kagagawan ng pulis at hindi kagagawan ng mga drayber. Ano sa tingin n’yo, ganun nga ba talaga?

Ang mga punang ito ay hindi pagdidiin na masasama ang mga jeepney drayber natin. Ibinahagi ko ito para makita nila ang mga ugaling nakakaligtaan nilang suriin kapag sila’y pumapasada sa kalye.

Anong masasabi n’yo bilang pasahero ng jeep?

Setyembre 9, 2009

Buhay Kolehiyo Part 3: Estudyante Blues

Filed under: Buhay Estudyante — Constantine Guitang @ 2:12 umaga
Mahirap maging kolehiyo, pero kayang-kaya mo.

Mahirap maging kolehiyo, pero kayang-kaya mo.

Mahirap maging kolehiyo, pero kayang-kaya mo.

Mahirap maging kolehiyo, pero kayang-kaya mo.

Noong first year ako sa kolehiyo, sabi ng fourth year na kaklase namin sa Filipino, “Ang buhay kolehiyo ay mahirap. Merong papasok ka na di nakapaligo dahil isang oras lang ang tulog mo.” Hindi n’ya kasi kinuha kaagad ang Spanish subject n’ya noon kaya naging classmate namin sa Filipino. Iniisip ko noon, hindi lang siguro inumpisahan kaagad ang mga assignments kaya napupuyat sila sa paghahabol sa deadline. Pagdating ko sa third year, nagsimula na rin ang puyatan ko, mali pala ako ng akala sa sinabi ng kaklase naming ‘yun sa Filipino.

Narito ang kadalasang nagiging problema ng mga mag-aaral sa kolehiyo.
Problema sa Klase
Kung kumuha ka ng kursong mahirap tapusin gaya ng Nursing, Engineering o Accountancy, hindi maiiwasan ang puyat. Sinisisi mo ang mga guro mo sa high school at elementarya kung bakit hindi ka nila tinuruang maging mapagsaliksik sa mga inuturo nila, bagkus lahat ng aralin ay halos isubo sa’yo noon. Ngayong nasa kolehiyo ka na, hindi mo na nga halos maintindihan ang itinuturo ng instructor mo, tatambakan ka pa ng sangkatutak na assignment, project at research. Pagdating ng finals, kung hindi pasang-awa ang grado mo, may isa o dalawang subject na bagsak, at uulitin mo uli sa susunod na semestre.
Kaya’t mas maiging kumuha ng kurso na hilig mo para gaano man kahirap ang mga subjects mo, nasa puso mo pa rin ang pagpupursiging makatapos sa pag-aaral. Ugaliin ding magbasa ng mga ibang aklat maliban sa mga textbooks n’yo. Ang Internet ay punong-puno rin ng mga kaalaman tungkol sa kung anong gusto mong saliksikin. Ang Google ay laging nandiyan para tulungan ka sa paghahanap.
Problema sa Tirahan
Dito sa Baguio, masuwerte ka na kung mag-isa mo o dalawa lang kayo sa isang kuwarto sa boarding house n’yo. Karamihan, apat hanggang anim sa isang masikip na kuwarto. Mabuti sana kung limang-daan lang ang renta, ito’y umaabot sa P1,500 hanggang P2,000 bawat isa sa inyo. Kadalasan, wala pa dun ang bayad para sa tubig at ilaw. Bawat kagamitan mo na de-kuryente, isang daan pataas ang singil.
Maiging bago pa man magsimula ng enrollment, maghanap ka na ng boarding house mo para makapamili ka ng maayos-ayos. Kadalasang mas mataas ang renta sa malapit sa eskuwelahan, pero makakatipid ka naman sa pamasahe. Ikumpara mo ito sa mas malayo pero mas mura, at titingnan mo kung saan ka makakatipid. Hangga’t maaari, huwag kumuha ng kuwartong halos di pasukan ng hangin at sinag ng araw. At mas tahimik ang kapaligiran, mas mabuti.
Problema sa Pagkain
Kung noong high school at elementarya ka, ipinagluluto ka ng nanay mo ng paborito mong adobo at fried chicken, ngayong nasa kolehiyo ka na, nagtitiyaga ka sa Lucky Me Pancit Canton sa umaga, burger sa may kanto ang tanghalian, at lutong ulam na budget meal ang hapunan. May mga estudyante ring gustong magtipid kaya’t sinusubukang mamalengke ng gulay at galunggong. Pero di magtatagal, balik ulit sila sa lutong ulam sa turo-turo dahil ang mga boardmate nila’y nakikikain na rin na walang ambag kung sila’y nagluluto.
Kung minsan, mas makakatipid ka rin sa budget meal. Siguraduhin lang na malinis ang binibilhan mo. Pumili ng ulam na bagong luto. Kung balak n’yong magluto, siguraduhing may listahan ng mga nagamit sa pamamalengke at pagluluto at yun ang gagamiting basehan sa kontribusyon ng bawat isa sa inyo. Dapat ang bawat isa sa inyo’y may tukang tungkulin, gaya ng pagluluto, paghuhugas ng pinagkainan at pamamalengke. Nang sa ganun, maiwasan ang samaan ng loob kung ang iba’y hindi tumutulong sa paghahanda ng pagkain.
Problema sa Pera
Masuwerte ka kung malaki ang binibigay ng mga magulang mong allowance o laging dumating sa oras. Pero karamihan sa mga mag-aaral sa kolehiyo, nakakaranas ng nauubusan ng allowance bago dumating ang susunod na padala ng mga magulang. Kaya’t mainam kung meron kang mga kaibigan na madaling utangan. Pero huwag kalimutang magbayad agad kung natanggap mo na allowance mo para sa susunod, makakautang ka uli.
Kadalasan kasi, mahilig ang mga estudyanteng gumimik kapag dumadating ang allowance. Mahilig ding bumili ng kung anu-ano na hindi naman kailangan. Ang iba’y nauubos ang pera sa araw-araw na paglalaro o pagchachat sa Internet café. May narinig pa ako minsan sa jeep na tumatawag na lalake na kulang na kulang daw ang allowance eh kasama naman ang girlfriend kagagaling sa date. Kaya’t iwasan ang magbisyo kung kasyang kasya lang ang pera para sa pag-aaral. Mainam ding ipagbigay alam sa mga magulang ang mga gastusin sa paaralan, sa tirahan at sa pagkain. Nang sa ganun, wala kang maririnig kung ika’y humihingi sa kanila. At kung mas mabuting mas maaga mong sasabihin ito para makapag-ipon sila ng ipapadala sa’yo.
Kayo, anong naging estudyante blues n’yo nung kayo’s nasa kolehiyo? Magkuwento na sa kumento.
Mahirap maging kolehiyo, pero kayang-kaya mo.

Mahirap maging kolehiyo, pero kayang-kaya mo.

Noong first year ako sa kolehiyo, sabi ng fourth year na kaklase namin sa Filipino, “Ang buhay kolehiyo ay mahirap. Merong papasok ka na di nakapaligo dahil isang oras lang ang tulog mo.” Hindi n’ya kasi kinuha kaagad ang Spanish subject n’ya noon kaya naging classmate namin sa Filipino. Iniisip ko noon, hindi lang siguro inumpisahan kaagad ang mga assignments kaya napupuyat sila sa paghahabol sa deadline. Pagdating ko sa third year, nagsimula na rin ang puyatan ko, mali pala ako ng akala sa sinabi ng kaklase naming ‘yun sa Filipino.

Narito ang kadalasang nagiging problema ng mga mag-aaral sa kolehiyo.

Problema sa Klase

Kung kumuha ka ng kursong mahirap tapusin gaya ng Nursing, Engineering o Accountancy, hindi maiiwasan ang puyat. Sinisisi mo ang mga guro mo sa high school at elementarya kung bakit hindi ka nila tinuruang maging mapagsaliksik sa mga inuturo nila, bagkus lahat ng aralin ay halos isubo sa’yo noon. Ngayong nasa kolehiyo ka na, hindi mo na nga halos maintindihan ang itinuturo ng instructor mo, tatambakan ka pa ng sangkatutak na assignment, project at research. Pagdating ng finals, kung hindi pasang-awa ang grado mo, may isa o dalawang subject na bagsak, at uulitin mo uli sa susunod na semestre.

Kaya’t mas maiging kumuha ng kurso na hilig mo para gaano man kahirap ang mga subjects mo, nasa puso mo pa rin ang pagpupursiging makatapos sa pag-aaral. Ugaliin ding magbasa ng mga ibang aklat maliban sa mga textbooks n’yo. Ang Internet ay punong-puno rin ng mga kaalaman tungkol sa kung anong gusto mong saliksikin. Ang Google ay laging nandiyan para tulungan ka sa paghahanap.

Problema sa Tirahan

Dito sa Baguio, masuwerte ka na kung mag-isa mo o dalawa lang kayo sa isang kuwarto sa boarding house n’yo. Karamihan, apat hanggang anim sa isang masikip na kuwarto. Mabuti sana kung limang-daan lang ang renta, ito’y umaabot sa P1,500 hanggang P2,000 bawat isa sa inyo. Kadalasan, wala pa dun ang bayad para sa tubig at ilaw. Bawat kagamitan mo na de-kuryente, isang daan pataas ang singil.

Maiging bago pa man magsimula ng enrollment, maghanap ka na ng boarding house mo para makapamili ka ng maayos-ayos. Kadalasang mas mataas ang renta sa malapit sa eskuwelahan, pero makakatipid ka naman sa pamasahe. Ikumpara mo ito sa mas malayo pero mas mura, at titingnan mo kung saan ka makakatipid. Hangga’t maaari, huwag kumuha ng kuwartong halos di pasukan ng hangin at sinag ng araw. At mas tahimik ang kapaligiran, mas mabuti.

Problema sa Pagkain

Kung noong high school at elementarya ka, ipinagluluto ka ng nanay mo ng paborito mong adobo at fried chicken, ngayong nasa kolehiyo ka na, nagtitiyaga ka sa Lucky Me Pancit Canton sa umaga, burger sa may kanto ang tanghalian, at lutong ulam na budget meal ang hapunan. May mga estudyante ring gustong magtipid kaya’t sinusubukang mamalengke ng gulay at galunggong. Pero di magtatagal, balik ulit sila sa lutong ulam sa turo-turo dahil ang mga boardmate nila’y nakikikain na rin na walang ambag kung sila’y nagluluto.

Kung minsan, mas makakatipid ka rin sa budget meal. Siguraduhin lang na malinis ang binibilhan mo. Pumili ng ulam na bagong luto. Kung balak n’yong magluto, siguraduhing may listahan ng mga nagamit sa pamamalengke at pagluluto at yun ang gagamiting basehan sa kontribusyon ng bawat isa sa inyo. Dapat ang bawat isa sa inyo’y may tukang tungkulin, gaya ng pagluluto, paghuhugas ng pinagkainan at pamamalengke. Nang sa ganun, maiwasan ang samaan ng loob kung ang iba’y hindi tumutulong sa paghahanda ng pagkain.

Problema sa Pera

Masuwerte ka kung malaki ang binibigay ng mga magulang mong allowance o laging dumarating sa oras. Pero karamihan sa mga mag-aaral sa kolehiyo, nakakaranas ng nauubusan ng allowance bago dumating ang susunod na padala ng mga magulang. Kaya’t mainam kung meron kang mga kaibigan na madaling utangan. Pero huwag kalimutang magbayad agad kung natanggap mo na ang allowance mo para sa susunod, makakautang ka uli kung kinakailangan.

Kadalasan kasi, mahilig ang mga estudyanteng gumimik kapag dumadating ang allowance. Mahilig ding bumili ng kung anu-ano na hindi naman kailangan. Ang iba’y nauubos ang pera sa araw-araw na paglalaro o pagcha-chat sa Internet café. May narinig pa ako minsan sa jeep na tumatawag na lalake sa magulang, sinasabing kulang na kulang daw ang allowance samantalang kasama naman ang girlfriend kagagaling sa date. Kaya’t iwasan ang magbisyo kung kasyang kasya lang ang pera para sa pag-aaral. Mainam ding ipagbigay alam sa mga magulang ang mga gastusin sa paaralan, sa tirahan at sa pagkain. Nang sa ganun, wala kang maririnig kung ika’y humihingi sa kanila. At kung mas mabuting mas maaga mong sasabihin ito para makapag-ipon sila ng ipapadala sa’yo.

Kayo, anong naging estudyante blues n’yo nung kayo’y nasa kolehiyo? Magkuwento na sa kumento.

Bagong Pahina »

Lumikha ng libreng website o blog sa WordPress.com.